Hoe advertising’s meest briljante gek reclame maakte voor God.

In een vorig leven was ik copywriter. Al snel nadat ik de eerste woordgrappen – want ik dacht dat reclame daar ongeveer op neer kwam - op papier had gekrabbeld, kwam ik op het spoor van Neil French. French is, in mijn bescheiden mening, de meest briljante, maar ook geschifte copywriter die het daglicht aanschouwde. Hij was een klassiek geval van 12 steden en 13 ongelukken, maar dan in het kwadraat. Waar de meeste copywriters eerst falen als journalist of leraal Nederlands voor ze het reclamevak in tuimelen, vond French het nodig om eerst maar eens scheutig carrière te maken als o.a. pornograaf, stierenvechter en zelfs manager van metalband Judas Priest.

Hoe dan ook, uiteindelijk greep de man naar de wervende pen en werd koning van de rake copy. Van korte, sterke en minimale copy zoals in de Chivas Regal campagne tot prachtige, overtuigende en hilarische copy voor onder meer Beck’s, Ball’s Agency en vele anderen. Tot op de dag van vandaag heb ik een uitgeprinte A3 van één van de 'Beck’s' campagnes naast mijn bureau hangen met de welluidende header: “A Few Encouraging Words For The Totally Incompetent.” Een kopregel die wel bij mij past.

Helaas stond ik al die jaren alleen in mijn voorkeur voor French. Wie immers leest nog hele lappen tekst in een advertentie? Hoe scherp de kop ook is? Ik wel. Misschien is het een tik. Dus waarom ik dit allemaal vertel? Omdat Neil French ergens in de gekke wereld waarin hij zich bewoog ook nog eens de mogelijkheid wist te vinden om de totstandkoming van een prachtige campagne voor God te begeleiden. Hieronder vind je enkele voorbeelden. En zeg nu zelf: als je deze campagne ziet en niet voor Neil gaat, dan toch zeker wel voor God? ;-)

De magie van ‘nee’ zeggen

Het is al een tijdje stil op dit blog. Reden? Die is er eigenlijk niet. Tenminste, niet in de zin dat ik twijfel aan dit blog. Of ik er wel mee verder moet, en zo. Echter, ik heb het gewoon razend druk! Enerzijds is er mijn werk voor de Protestantse Kerk in Nederland, anderzijds ben ik bezig met mijn eigen toko en nog een keer anderzijds is er mijn studie die veel tijd opslokt. O ja, en laten we vooral mijn lieve gezin niet vergeten. Al met al moet ik wat vaker ‘nee’ zeggen, zoals tegen de wens om toch regelmatig eens wat nuttigs te bloggen. Soms voelt dat goed en soms moet je het vaker zeggen dan je lief is.

Er is dus iets eigenaardigs met dat ‘nee’ zeggen. Ik zeg namelijk graag ‘ja’ tegen dingen. Want meestal betreft het boeiend werk, leuke contacten en nieuwe ervaringen. En ‘nee’ zeggen zou dan wel eens het mislopen van kansen, het teleurstellen van mensen en het negeren van nieuwe mogelijkheden kunnen betekenen. Dat voelt natuurlijk wel zo, maar het is niet helemaal zo. ‘Nee’ zeggen, is namelijk kiezen. Je committeren aan wat belangrijk is, investeren in waar je hart ligt en duidelijkheid scheppen voor jezelf en iedereen om je heen.

Nou ja, die wijsheid heb ik misschien niet helemaal van mijzelf. Ik heb me laten inspireren door ene Scott Williams in zijn blog ‘Learning to say no’. Scott is een Amerikaanse pastor met een weblog dat mij zeer aanspreekt. Hij combineert namelijk vaak twee zaken die mij erg inspireren: geloof en social media. En voordat je nu wegklikt zonder zijn site bezocht te hebben, wil ik je vragen om nu net te doen waar het bovenstaande nu net niet over gaat: ‘ja’ zeggen tegen doorklikken. Los van of je nu wel gelooft of niet, deze gast heeft handige dingen te zeggen. Hieronder vind je een overzichtje van berichten die mij erg aanspraken. Zeer handig voor als je online actief wil zijn, of je nu kerk of merk bent.

- 8 Ways Twitter Can Improve Your Communication Skills
- 5 Tips To Pass Twitter 101
- 7 Ways to Get More Blog Subscribers
- The ROI Of Social Media

Scott Williams: I have never once regretted saying no when the right answer was no, but I have ALWAYS regretted saying yes when I knew no was the right answer!

De kracht van kwaad worden (een klein kolkje in de twitterrivier)

Vanmiddag werd ik even kwaad. Nijdig zelfs een beetje. En dat liet ik doorsijpelen op twitter. Prompt vond ik mezelf in een heuse, maar korte twitterdiscussie. Kort, want ik stapte er snel uit. Ik denk uiteindelijk vooral omdat ik twitter pertinent gezellig en constructief wil houden. En dat was ik op dat moment niet. Maar de hele situatie zette me wel aan het denken.

Want de discussie – hoe kort ook – was diepgaand en zinvol. En het gaf helder aan hoe zelfs mensen die op een heleboel vlakken enigszins gelijk gestemd zijn, tóch volkomen anders tegen zaken aankijken. Bovendien bleek iedereen bijzonder toegankelijk en bereid tot gesprek te zijn. En meer nog: ik had er ineens een paar volgers bij. Kortom, dat kleine kolkje in mijn anders zo rustig kabbelende twitterrivier bleek ook een soort zegen te zijn.

Dus nu vraag ik me af...
Hoe goed is het om af en toe eens kwaad te worden?
En dat ook te laten blijken?
Kan je dat ook wat opleveren?
Hmmm. Mensen zijn rare vogels

Join(t) the church

'Drugsgebruik verdient plaats in kerk' las ik laatst op kerknieuws. Wat mij betreft echt zo'n bericht waarvan je je slok koffie meteen over je monitor uitsproeit: "Pffffrrrrlll Wááát?!?!" Ik weet niet, hoor. Aan de andere kant ben ik er wel weer helemaal voor als je zou zeggen: 'Geloof verdient plaats in coffeeshop'. Dus waarom niet ook weer andersom? Nou ja, je kan er dus nogal over discussiëren.

Maar daarmee was voor mij niet de kous af. Want wat moet je met dit soort dingen. Mijn natuurlijke reactie beweegt zich langs de lijn van: 'Ben je helemaal gek geworden? Doe dat lekker thuis!'. Maar een veel meer constructieve aanpak vond ik in de advertentie die je hiernaast ziet. Inderdaad, gooi het onderwerp maar eens op tafel en laten we maar eens praten over die onwaarschijnlijke combi.

Deze advertentie (of is het een poster) komt van een 'oude bekende'. Al een hele poos geleden schreef ik over het canadese initatief 'Wondercafe'. Een mooie site uitgaande van de The United Church of Canada met nog veel mooiere campagnes. Met hun campagnes zetten ze me steeds aan het denken. Gewoon over de manier waarop ze hun uitingen aanpakken. Heel slim: niet veroordelend, maar wel alvast laten ze doorschemeren uit welke hoek ze misschien wel komen.

Okee, ik sluit af met een bericht dat ik van mijn collega kreeg. Ook zo'n goed voorbeeld van hoe je om gaat met zaken waar je moeite mee hebt of die je tegen de borst stuiten. Het artikel heet: 'Evangelisatie op koopzondag'.

Wil je bloggen? 5 manieren waarop twitter die droom om zeep helpt.

Okee, ik ben weer eens aan het bloggen. Mijn aantal blogposts zijn namelijk op een 'all-time-low' de laatste tijd. Reden? Twitter! Kijk, het zit zo. Ik ben dit blog begonnen met de hoop om geregeld de blogosphere (dat deel van het wurreltwaaitwep dat zich bezig houdt met bloggen) af te struinen en de resultaten daarvan met een ieder te delen. Feit is echter dat Twitter zich doorgaans beter - en sneller - leent voor deze 'deeldroom' dan dit weblog. En daardoor is Twitter dus ook bijna de doodsteek voor je blog. Ik zeg 'bijna', want zo erg is het nu ook weer niet. ;-) Ik ga zeker nog even door met dit blog. Voor als ik tijd heb - en zin - om eens wat te schrijven, uitgebreider te bespreken of te laten zien. En in de tussentijd maak ik me gewoon niet zo druk om de 5 manieren waarop twitter je blogdroom om zeep helpt.

1) Twitter kletst zo lekker weg
Twitter is voor mij gemaakt. Ik voel geen enkele druk om te twitteren, het gaat vanzelf. Soepel, tussen de bedrijven door, pretentieloos. Op een dag log ik één keer in en een paar keer per dag typ ik dan wat. Soms een opmerking, soms een interessante link en soms een retweet (een tweet van iemand anders, die het doorgeven waard is).

2) Twitter dwingt je tot bondigheid
Heb je al helemaal tot hier gelezen? Jij ouddenkend stuk letterfossiel! Lezen is leuk, maar niet op een scherm. Kijk deze post maar. Veel te lang! Het zou beter zijn geweest als ik hetzelfde verhaal in 140 tekens kwijt kon. Maar ja.

3) Een RT op twitter is 20x woordwaarde
Op dit hele blog staan er - geloof ik - welgeteld 2 reacties in het reactiedingetje. 2! De kans dat wat ik heb te melden op twitter ge-ReTweet wordt, is veel groter. Je hebt dus een beetje meer lol van je werk. Zonder dat je steeds op je statspagina moet inloggen om te zien welk IP-adres uit Appingedam nu weer je blog voor 1,3 seconden heeft bezocht.

4) Twitter hoeft geen HTML
Op dit blog moet het een beetje smoel hebben. Plaatje erbij. YouTube-je embedden. Linkje hier, linkje daar. Introotje in italic. Kopjes in bold. Met Twitter is het gewoon 'typen en klaar'.

5) Mensen volgen je
Op Twitter heb je volgers. Nu heb je dat in Blogger ook wel, maar het hele systeem hangt er niet bepaald van af. Bij Twitter wel. Als je niemand volgt en niemand jouw volgt, kun je het net zo goed niet doen. Je mag er dus vanuit gaan dat als je enkele tientallen volgers hebt, dat een bepaald percentage jouw mededelingen nog wel enigszins boeiend vindt.

Nou ja, dat was het wel zo'n beetje. Er zijn vast wel meer redenen te bedenken. Maar ik moet weer verder. Even tweeten dat ik weer geblogd heb.

G'day Jesus

Okee, moet je soms echt Engels spreken om coole communicatiedingen voor Jezus te doen? Ik bedoel, de écht coole dingen? Zoals filmpjes en zo? Blijkbaar! Want nu hebben ze het 'down under' weer geflikt. Nu hield ik al een beetje van Australische reclamefilmmakers door bijv. Toyata's 'Bugger' en Carlton Draught's 'Big Ad' (de beste, ever!), maar dit spotje voor/van/over Jezus vind ik de leukste, gewoon omdat die mij persoonlijk aanspreekt.



Die laid-back toon van de voice-over, de aansprekende beelden: ik krijg van dit filmpje gewoon eens even een goed gevoel van 'wat is het toch fijn om bij Jezus te horen'. Maar goed, het filmpje staat niet op zichzelf, maar is onderdeel van de campagne 'Jesus, All About Life'. Eraan gekoppeld zit een leuke website met allerlei 'thank you-notes' van bezoekers zelf. Kortom, ook hiervan zou ik willen zeggen: dat motte we hier ook! G'day!

And now for something completely different: ambigrams

Wie Dan Brown’s ‘Het Bernini Mysterie’ heeft gelezen of de verfilming ervan heeft gezien, kent het verschijnsel ‘ambigrammen’. Volgens wikipedia: “geschriften die op meer manieren gezien kunnen worden. Ze kunnen normaal en ondersteboven dezelfde of een andere tekst opleveren.”

Deze saaie omschrijving geeft wat mij betreft nauwelijks weer hoe cool ambigrammen zijn. In mijn optiek hebben we het hier over de “hotste trend in typografie sinds helvetica”. Maar vind je ze dan? Op de eerste plaats op de website van de uitvinder van de ambigram: John Langdon. Hij is de oervader en heeft een uitgebreide gallery op zijn site.

Maar zijn ambigrammen vallen niet altijd bij mij in de (persoonlijke) smaak. Dat doen ze wel op de filckr-site van Tiffany Harvey. Zij houdt ze strak en (typo)grafisch, logisch dat haar ontwerpen het meer dan eens tot tattoo schoppen. Bovendien heeft ze een aantal ambigrammen – ik meen zelfs in opdracht van een dominee – met een christelijk knipoogje gemaakt. Overigens, ambi-tattoos zijn zelfs al een hele business. Net als t-shirts, koelkastmagneten, armbandjes en weet ik veel wat allemaal.

Okee, maar de reden waarom ik dit alles schrijf is tweeledig. Op de eerste plaats heeft het te maken met mijn dagelijkse forenzenreis langs Capelle aan den IJssel en dus langs het kantoor van Free Record Shop. Langs de snelweg staat er namelijk een enorm bord van de nieuw cd van Anouk. Nu heb ik daar niet direct zo’n interesse voor, maar wat me wél opviel was haar nieuwe logo: een ultrastrakke ambigram. Respect. Erg mooi. Een genot om langs te rijden.
Tweede reden? Ik heb er zelf ook wel eens een paar gemaakt. See for yourself: 'Bram werft' (conceptlogootje voor freelancebedrijf) en 'Admix' (oude werkgever).

Top 100 Chruch Blogs

Kent Shaffer is een soort duizendpoot. Hij heeft ervaring met design, marketing én ministry. Een unieke combi die mij aanspreekt en ervoor zorgt dat hij met zijn Churchrelevance.com op mijn dagelijke blogroll staat. Hij schrijft nuttige artikelen en heeft zeer bruikbare en inspirerende recourses. En één van zijn beste resources vind ik zijn Top van Church blogs. Recent heeft hij zijn lijst een update gegeven die het bekijken meer dan waard is!

P.s. Check ook dit commentaar van Ed Stetzer. Ik ken deze man verder niet, maar hij komt ook met een lijstje. Verder ziet hij er 'Standard-Americain' uit: te zwaar, met een goatee. Beetje zoals ik...

Hoe de Alpha-cursus mijn leven veranderde

Ik was altijd zo’n twijfelgeval. Niet dat ik niet geloofde, maar ik werd er ook allemaal niet warm van. Ik ging mijn hele leven naar de kerk, deed uit mijzelf netjes op m’n negentiende belijdenis, had het best naar mijn zin. Totdat ik – vrij gemakkelijk nog wel – zomaar vijf jaar niet naar de kerk ging en, eerlijk gezegd, ook God niet heb opgezocht. Ik houd mezelf graag voor dat het allemaal best mee viel, ik bad immers nog en las wel eens wat ‘gristelijks’, maar het was een lege en lange, bange tijd.

Nou ja, om een heel lang verhaal kort te maken (en heel veel spannende, maar toch ook persoonlijke dingen achterwege te laten): ik vond mijn liefde, een nieuwe kerk en een nieuw verlangen naar God. En dat nam ik allemaal mee naar de Alpha-cursus. Tien+ weken van praten, lezen, praten, eten, praten, bidden, en praten volgde. En toen wist ik het zeker. Ik wil nooit meer stoppen met de Alpha-cursus en nooit meer weg van God.

Waarom ik dit allemaal vertel? Eigenlijk zomaar. Het kwam gewoon op bij het zien van de nieuwe website van Alpha Nederland. Vol leuke tips (top 3 recepten), downloads en – yes! – coole fimpjes! Mensen, als je één ding van me wilt aannemen, schrijf je dan subiet in voor de dichtstbijzijnde Alpha-cursus. Het hoeft je leven niet te veranderen, maar biedt je wel volop de mogelijkheden om er eens dieper over na te denken!

Lord save us (from your followers)!

Een veelzeggende titel. Met een minstens zo veelzeggende ondertitel: “Why is the Gospel of Love Dividing America?” Nee, aan pretenties ontbreekt het deze Amerikaanse, Christelijk-culturele, ‘Michael Moore meets Monty Python’ film niet. Vooral die laatste omschrijving is treffend.

Filmmaker, auteur, vader en christen Dan Merchant hees zich een bumpperstickeroverall en interviewde Jan en en alleman over hun geloof. En ander resulteerde in een, getuige de trailer, Michael Moor-achtige documentaire die ik best wel zou willen zou willen zien.

Bekijk eens de trailer en ‘see for youself’: If you were to meet ten average Americans on the street, nine of them would say they believe in God. So why is the Gospel of Love dividing America?

Check ook deze aardige clip. Dan zie je meteen hoe ze aan de vergelijking met Monty Python komen.

Vette art recources voor kerken!

Nog niet zo lang geleden kwam hier 'vergristende' stockphoto's voorbij. Maar iChurchPhoto blijkt achteraf toch een beetje 'lame' te zijn. Zeker in vergelijking met de broeders en zusters van CreativeMYK (Hehehe: CMYK).

Deze website biedt 'Free Christian graphics for download shared by artists around the world.' En 'Networking with Christian artists through critique or discussion.'En de kwaliteit van de graphics zijn top. Zo te gebruiken voor je eigen preekseries of evenement. Ik zeg: wow!

Metrocuff?

"Springwise and its network of 8,000 spotters scan the globe for smart new business ideas, delivering instant inspiration to entrepreneurial minds." En idnerdaad, Springwise staat altijd bol van de leuke businessideas. Soms zou je willen dat je er zelf op was gekomen en soms is het gewoon een leuk idee.
Zo ook deze Metrocuff. Gewoon een strakgestylde polsband met de kaart van New Yorkse subway erop. Handig én hip!

Bring Clover over!

Het is vaak ook mijn eigen schuld. Gevoed door een onrealistische hoop dat één geloofsgemeenschap in Nederland mij volslagen gaat verrassen. En dan laat ik me weer verleiden voor een digitale ronden langs de kerkwebsites van eigen bodem. Ik zal geen voorbeelden laten zien, maar ga er maar van uit dat ik op, laten we zeggen, 7 van de 10 kerkwebsites, nog tellers uit de jaren negentig zie. Oh, en animated GIFs. Ook zo’n niet te verwoesten kraker.

Nou ja, ik heb al eens eerder gezegd dat ze in Amerika de dingen soms – hè, maar lang niet altijd – beter snappen dan wij. Op gebied van kerkcommunicatie doen ze dat in ieder geval wel. En het kan zo simpel zijn!

Ziedaar Clover. Een simpele, easy-to-buy, easy-to-operatie oplossing die er ook nog eens krankzinnig mooi uitziet. Kijk meer eens naar de verschillende site-designs en hoe die zich vertalen naar echte communities. Dus mensen, ik zou willen vragen: Kan dat niet ook bij ons? Please bring Clover over!

What the f**k is Social Media?

Ja, deze slideshow bevat om tamelijk onduidelijke redenen nogal vaak f**k en sh*t. Ik bedoel, heb dan het lef om het zonder sterretje te zeggen. maar anyway, toch maakt dit ding een aantal sterke punten omtrent Social Media. Dus ik zou zeggen: Mensen, wakker worden en 'get with the programme'! Verd*kkie!

What the F**K is Social Media: One Year Later

View more documents from Marta Kagan.

Stockphoto's 'vergristend'

Christenen hebben er een handje van om dingen te 'vergristenen'. Je weet wel: zaken die reeds bestaan en goed functioneren overgieten met een christelijk sausje. Zo is er al een christelijke wikipedia, een christelijke YouTube (voorheen bekend als GodTube, jazeker) en kwam de oud-voorzitter van de Protestantse Kerk in Nederland zelfs met een christelijke variant van Greenwheels. Je ziet, het ene idee is creatiever en bruikbaarder (is dat eigenlijk wel een woord?) dan de andere. Hoe dan ook, één 'vergristelijkt' initiatief lijkt mij sowieso heel bruikbaar: iChurchPhoto. De beelden zijn over het algemeen helemaal niet verkeerd, alhoewel soms een beetje 'over the top'. En prijzen beginnen bij 1 en 3 dollar en eindigen bij 79 dollar voor volledige afkoop. Niet slecht. Nu nog even wat meer betaalgemak en ik ben om.

Any given sunday

Ken je die film met Al Pacino: Any given sunday? Hij speelt daar een American Football coach die zegt: "On any given Sunday you're gonna win or you're gonna lose." Dat dit niet alleen geldt voor sport, maar ook voor de uitdaging om je vrienden voor de eerste keer in je kerk uit te nodigen, blijkt uit een leuke poll. Kerst, Pasen, Eerste zondag van het nieuwe jaar, het maakt niet uit. Ze leggen het allemaal af tegen 'any given sunday'.

Dit is dus precies wat ik bedoel

Als het gaat om kerkelijk communiceren hoor ik nogal eens het verwijt of de verzuchting dat we zo weinig met nieuwe media, web 2,0, social networking, churchmarketing en weet ik veel wat allemaal niet doen.

En veel van die mensen maken enthousiast gebruik van allerlei middelen zoals, Blogger (alweer wat oud?), Twitter, rss, Youtube, LinkedIn, GoogleTalk, Wiki, Skype, Del.icio.us, Hyves, Google Earth, podcast, vodcast en Joomla. Op zich een hele goede ontwikkeling. Want: put your money where your mouth is. Met andere woorden: als je ergens iets van vindt, moet je je er ook wel een beetje in verdiepen.
Zo vind ik dat mijn leidinggevende (en sommige van mijn collega's) absoluut moeten gaan Twitteren. Niet alleen omdat dat hip is, maar ook omdat ik vind dat ze 'Twitterwaardige' levens hebben. En dus ben ik zelf ook, met veel plezier, aan het twitteren geslagen (zie kolom rechts). Zodat ik baas en collega straks kan overtuigen van het gemak en nut van Twitter.
Okee, dus ik ben enthousiast over en heb ervaring met Twitter. Maar ben ik dan ook deskundig? Het antwoord is: nee. Helaas. Ik ben geen specialist. Ik ben gek op Twitter, maar ken nog niet de helft van de mogelijkheden. Ik voel een hoop, maar weet niks. Een artikel op ChurchCrunch onderschrijft dit alles. En ik denk dat dat heel goed is. Om eens duidelijk te maken dat passie en ervaring bij lange na niet gelijk staat aan expertise.


UPDATE: Een artikel op 'Church Marketing Sucks' dat in dit verband ook interesting kan zijn.

Wat hebben Darth Vader, MC Hammer en Heineken met elkaar gemeen?

Niks, nop, nakkes, nada. Darth Vader ìs cool. MC Hammer is het nooit geweest. En Heineken is pas lekker als het cool is. Toch komen ze op een wel heel licht verontrustende manier samen op YouTube. Zoals hier, in dit filmpje: Vader dances to MC Hammer. Break it down!

En hier komt de connectie met heineken. Ook om te lachen!

Tom Hanks. T. Hanks. Thanks.

Tja, vroeger was Tom Hanks best okee. Turner & Hooch. Jow versus the volcano. En niet te vergeten: Philadelphia. Ach, zelfs Sleapless in Seattle was nog enigszins te pruimen. Maar het wordt minder, vind ik. Gewoon omdat ik er allemaal niet meer zo warm van word. Ik ben een peu Tom-Hanks-Moe. Maar daar komt misschien wel verandering in. Sinds ik deze post zag, steeg de Tom toch weer een graadje op de sympathiemeter. Zonder er zelf iets voor te doen, overigens. Toch knap.

You trying to say Jesus Christ can't hit a curveball?

Ik heb een poos honkbal gespeeld. Bij het leukste team van Nederland, al zeg ik het zelf. Waarom? Omdat honkbal voor mij een sport is, die alles in zich heeft: stoerheid, snelheid (alhoewel voor mij wat minder, ghe.) en strategie. Maar waarom kies je nu eigenlijk voor een club? In bijna alle gevallen om drie redenen. Hoe de sport wordt gespeeld en beleefd, om de coaching en om de lol met je teamgenoten. Wat dat betreft is er niet veel verschil in redenen waarom mensen voor een bepaalde kerk kiezen: om de theologie (hoe kijken we naar de spelregels), de pastor & preek (coach en coaching) en gemeenschap (teamgenoten). Alleen dat gezamenlijk douchen slaat nog niet aan in de kerk. Hoewel…dopen?

P.s. Waarom deze blogtitel? Dat weet je als je de film Major League hebt gezien. Check hier de quotespagina en zoek naar 'curveball'. Briljante dialoog. Overigens ben ik niet de enige die geloof aan honkbal koppelt. ;-)